Gallowstreet

De enfants terribles van de Nederlandse blaasmuziek.

Dit veelkoppige collectief speelde afgelopen festivalzomer al op Dour, North Sea Jazz, Lowlands en Into the Great Wide Open. Festivalweides gingen voor het bijltje en de festivalgangers die door band genoeg opgepept waren om nog tot het ochtendgloren door te feesten kregen de kopertonen maar niet uit de oren. Gallowstreet weet dondersgoed waar het feest is en is altijd dienstbaar daar waar er behoefte is om te dansen, ook in het holst van de nacht. De sfeer die Gallowstreet neerzet op festivals haalden ze naar de club met hun eigen avond: “Enter the Gallowstreet”, waarvan de eerste twee edities stijf waren uitverkocht. 

Gallowstreet heeft zich binnen 2 jaar naar de Nederlandse frontlinie geblazen zonder een eigen LP. Na het verschijnen van de eerste EP en het releasen van de single Hattori door de Paradiso Vinyl Club, inclusief remix van de smaakmakers van Kraak & Smaak, volgt nu het debuutalbum. Met “Battleplan” laat Gallowstreet een nieuw geluid horen binnen het aanbod aan instrumentale blaasmuziek en verkiezen ze de Hollandse klei boven de bayous van Louisiana. Gallowstreet ligt overduidelijk niet naast Bourbon Street. 

De albumtitel “Battleplan” verwijst naar het strijdplan dat voor elke moet worden opgesteld om met de grote groep blazers de festivalbezoekers plat te spelen. Het strijdbare karakter komt zowel in het artwork als in de tracks op het album naar voren. Het artwork, gemaakt door Harm van Ee -- vader van een van de bandleden -- is een verwijzing naar de krakersrellen in het Amsterdam van de jaren 80. “Battleplan” is een analoog, op long- en spierkracht gebaseerd geluid, geïnspireerd door de diverse sounds van het nachtleven in de hoofdstad. Van hiphop tot house, Gallowstreet neemt de muziek die geproduceerd zou worden door synthesizers en drumcomputers en haalt ze door de analoge kopermolen. Met “Battleplan” en hun liveshow geeft Gallowstreet live muziek met blazers waarop gedanst kan worden de plek terug die door komst van de DJ-cultuur verloren leek gegaan. 

De klappen op de snare van Hudson Mohawke’s trap-bangers klinken nog door maar worden vermengd met de referenties naar soundtracks van grootmeester Ennio Morricone. De saxofoonpartijen op Hattori verwijzen naar de Kung-Fu films waar de Wu-Tang Clan maar al te graag gebruik van maakt. Op de nieuwe single Diesel wordt de volledige blazerssectie ingezet om een gedragen intro te spelen waarna een four-to-the-floor saxofoonstaccato als snel omslaat in een maniakale goa-trance pulsebeat. Gallowstreet is niet altijd bombastisch, maar toont ook zijn gevoelige muzikale kant op de rustiger tracks op het album.